Highslide for Wordpress Plugin
ennl
côte d’Opale
côte d’Opale

 
 
Sinds 2013 gaan Tim en ik ieder jaar samen een weekje fotograferen. Vorig jaar was de uitzondering op de regel, toen was hij te druk met zijn promotie. Eigenlijk stond een Waddeneiland op het programma maar ja, dan moet je toch redelijk wat fietsen en/of wandelen en met mijn gezondheid zit dat er op dit moment niet in. Het moest een “ander soort” kust worden maar ook niet verder dan een halve dag rijden. Dan kom je al snel uit bij de kust tussen Calais en Boulogne-sur-Mer. Redelijk bekent terrein voor ons, al hadden we dit fotografisch nog nooit bekeken. Mijn ervaringen met deze kust gaan al terug tot 1978 of was het ’79? Cap Gris Nez stond op het programma als student van de pedagogische academie die biologie en/of aardrijkskunde als specialisatie had. Vogels kijken, getijdenpoeltjes onderzoeken, fossielen zoeken … Een geweldige tijd. Onbekend terrein en nog geen toerist te bekennen. Tim was hier tien jaar geleden als biologiestudent; een meerdaagse excursie mariene biologie.
 
Hoe anders is de streek nu: een bekende plek voor natuurfotografen met een voorkeur voor kustlandschappen; een gecultiveerde kust met een naam gericht op toerisme … en toeristisch is het! Maar eind februari is het gelukkig nog heel erg rustig.

De chambre d’hôtes die we geboekt hebben, is in Ambleteuse, een klein dorpje aan de monding van het riviertje le Slack met zijn bekende fort. Als we er op maandagmiddag aankomen, is alles in nevelen gehuld. Een dikke mist ligt over het landschap. Het plan om met zonsondergang te gaan fotograferen, kan meteen in de prullenbak. In plaats daarvan verkennen we de omgeving, voor zover die zichtbaar is. Een luid zingende Cetti’s zanger in het rietveld langs de Slack is voor mij het hoogtepunt.
 
 
Stillevens
De volgende ochtend hoeven we ook niet vroeg op, alles is nog steeds mistig en grijs. Na een rustig ontbijt staan we rond 10 uur, met hoogwater, op het kiezelstrand van het bijna uitgestorven Audreselles (iets ten noorden van Ambleteuse). Laarzen, regenbroek en waadbroek zijn geen overbodige luxe in deze omgeving met flinke golven en snel “veranderend” tij. En zelfs daarmee blijken we het niet droog te houden!
Mij ontbreekt het aan inspiratie en alleen enkele “stillevens” kunnen mij verleiden tot het maken van wat foto’s.
 
 
 

maal tijd

een lege schaal, een losse poot
stille getuigen resten
een strijd tussen leven en dood

 
 
 
 

 
 
 
Ook na de uitgebreide, warme dinerlunch is de ambiance nog steeds grijs, kil, nat en mistig en blijft de inspiratie ver te zoeken. Dus nog maar wat meer mogelijk interessante locaties verkennen en bij Cap Blanc Nez heerlijke aanmodderen; luisteren naar het kabaal van de drieteenmeeuwen, genieten van de zeilende noordse stormvogels en zoeken naar fossielen, markasiet knolletjes, pyriet pijpjes en ander “gekken goud”.
 
 
Bruisende branding en nieuwe “resten”
De aantrekkende wind in combinatie met het verschuivende tijdstip waarop het hoogwater is, zorgen dat het strand van Audresselles aanmerkelijk smaller is dan de vorige dag. De branding buldert en het terugstromende water zuigt met een diep geluid aan het grove grind. Meteen is daar de inspiratie om deze overweldigende dynamiek vast te leggen.
 
 
 

rollende golven
brullende branding
rollende stenen
gruizelend grind

een razende storm
een zee vol geluiden
razende gedachten
waaien mee met de wind

 
 
 
Het tij hier langs de Franse kust keert ongelofelijk snel en weldra komen de rotsen al weer boven water. Ook de rots waar gisteren het krabbetje een maaltijd werd. Maar toen had de zee zich een half uur eerder al tientallen meters verder teruggetrokken. Waar de rots gisteren letterlijk en figuurlijk een stilleven vormde, is zij nu het middelpunt van kolkend water.
 
 
 

 
 
 
 
Ook ’s middags vertoeven wij bij Audresselles maar nu op het strand aan de noordkant. Het is duidelijk te merken dat het eb is want het strand is nu enkele honderden meters breed, van rots naar grind naar zand met hier en daar opduikende rotsformaties.
Tim heeft al weer snel zijn draai gevonden maar ik loop opnieuw te zoeken, mijn apparatuur zoveel mogelijk beschermend tegen de zoute spray die nergens te vermijden is. Waar te beginnen als er zoveel te zien is aan patronen, structuren en vormen. Pas als ik een volwassen, dode jan van gent vind, heb ik een “richtpunt”. Met half ingetrokken vleugels, alsof hij duikt naar vis, ligt hij op zijn rug. De snavel gericht naar zee als verwijzing naar waar hij thuishoort. Een dag later zou hij dáár ook weer terug zijn.
 
 
 

 
 
 
Storm, spray, zon en stuivend zand
Als ik ’s ochtends wakker word, hoor ik de wind om het huis huilen. Het luik voor het raam kleppert ritmisch. De voorspelde storm is gearriveerd. Het is dan ook geen verrassing dat we tegen de wind moeten leunen als we weer op het strand ten noorden van Audresselles staan. Nou ja, strand … alleen op het hoogste deel is nog een smal grindstrandje; bedekt met een groezelige laag schuim. De vlokken vliegen ons om de oren want de zee is flink opgeklopt en het zicht is wazig door de constante spray van de branding. Wit en grijs zijn de overheersende kleuren en dus kies ik voor een zwart-wit benadering als ik tenminste mijn lens en/of filter schoon kan houden. Bijna na iedere foto volgt eerst een poetsbeurt!
Wellicht omdat de keuzemogelijkheden beperkt zijn, leef ik mij volop uit op de dynamiek van de golven. Eerst in zuidelijke richting met op de achtergrond Audresselles, daarna in noordelijke richting met net buiten zicht Cap Gris Nez.
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
Het is oppassen met de onvoorspelbare golven. Hoewel ik mijn camera op statief op een rotsplaat heb gezet die een flink stuk hoger ligt dan de uitwaaierende branding, is er ineens die ene golf die maar blijft stijgen … Ik til snel mijn apparatuur op! Ben ik op tijd? Gelukkig mijn camera werkt nog. Alhoewel … na een paar minuten begint mijn display strepen en vreemde patronen te vertonen. Uitzetten is dus het devies.
Wanneer we terug zijn bij de auto, begint de lucht te breken en komt de zon voor het eerst deze week voorzichtig tevoorschijn. Op naar Cap Blanc Nez want Tim heeft daar met zon en jagende wolken een beeld in gedachten.
Ruim een kwartier later komen we aan in Escalles. Maar ondertussen is de lucht strakblauw dus gaan we eerst uitgebreid eten in de hoop dat er straks wel weer wat wolken zijn. Dan kan ondertussen ook mijn display weer een beetje opdrogen in het warme restaurant.
 
 
Inderdaad verschijnt er weer wat bewolking tijdens de lunch en als we daarna op het strand komen is de zee ver weg. Een wijds strand strekt zich voor ons uit en het opdrogende zand vormt een aardige zandstorm.
 
 
 

 
 
 
 
Mijn camera doet het nog maar het display blijft zwart. Dat wordt dus ouderwets op gevoel fotograferen want de beelden bekijken of het histogram controleren kan ik niet meer. Omdat met fel tegenlicht fotograferen bijna zwart-wit beelden oplevert, heb ik deze foto in de nabewerking naar zwart-wit omgezet.
 
 
 

 
 
 
 
Omdat we aan het eind van de middag genoeg hebben van al dat zand, rijden we terug naar het strand bij Audresselles. Tim heeft nog zoveel ideeën en is snel in de verte verdwenen. Ik ga ondertussen opnieuw opzoek naar structuren, patronen en vormen. Ze zijn er genoeg en het is een genot om in het warme licht van de laagstaande zon rond te scharrelen.
 
 
 

 
 
 
 
Dan trekt een glinsterend mini stroompje mijn aandacht. Een mooie setting voor de ondergaande zon. Ik probeer verschillende invalshoeken uit tot na een dik kwartier de zon onder is en de opkomende vloed me verjaagt.
 
 
 

 
 
 
Bonne journée
Ook de laatste ochtend laat de zon zich van haar beste kant zien. Op het kiezelstrand bij Audresselles vermaak ik mij nog even met de branding. In de aangespoelde, dode bruinvissen heb ik even geen zin. Het display werkt nog steeds niet, dus probeer ik maar wat en hoop er het beste van. Eerst probeer ik de beweging van de uitrollende branding te vangen door de camera met de golven mee te trekken. Daarna maak ik het mezelf makkelijker door het geweld van de op mij afkomende golven te vangen. Het imponerende geluid van de branding en het gruizelende grind moet je er zelf maar even bij denken …
 
 
 

 
 
 

 
 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *